NJË MINUTË

Para teje bëhem si fëmija
Që gjëra të shtrenjta kërkon
Unë kërkoj buzët e tua
“Po një minutë”-ti më ndalon.
 
Nuk e kuptoj se ç’do të thotë
Kjo frazë e bukur, kaq e brishtë
Sa herë të puth, pulit qepallat
“Po një minutë ,më pëshpërit.”
 
Dhe unë atëher më shumë të dua
Me zjarr të puth, me mall në gji
“Po një minutë”, ti prapë thua
Dhe unë prap bëhem si fëmi.
 
Dhe çdo gjë nis prap nga e para
Unë prap të puth në buzë e sy
Ti prap më thua “Një minutë”
Dhe unë prap bëhem si fëmi.

MË MUNGON TI

Ti je mungesa ime më e madhe
Që u jep frymën dhe fytyrën ditëve të mia
Jam katër stinë larg teje
Dhe kambana e kujtimeve
Godet trishtueshëm mbi gjuhëzën memece
Që lëshon tinguj të përvajshëm
Në këtë stinë të vërshimeve të ujta të kujtesës
Si të të arrij
Që të gjej veten?
Më duhet të bëhem lumë dalur shtratit
Që të prek bregun tjetër
Ku je ti
E shndrruar  në mjegull.