Të udhëtosh ...

25.04.2008

Claude Chatron-Colliet

TË UDHËTOSH

Ti doje të më flisje për udhëtime ?
Të më lexoje, të më dëgjoje, të më thoshe
Pikërisht për atë që prej kohesh
Trasenë ja kam hapur gjer në infinit.
Ti doje të dije kush jam, prej nga vij ?
Të dëgjoje, të përkëdhelje e të jetoje,
Gjer në dehje këtë tokë të panjohur
E cila ngroh e mban thellë në gji
Kallinjtë e grurit nga fara e gjer ne korrje.

Të jetosh, fort të ndjesh çdo çast në jetë,
Furishëm e thellë gjer në agoni.
E unë, pranë teje çdo ditë,
Të ndjeja agimet e qiejve
Rrezet e arta e ylberet verbuese.

Ti doje të më flisje për një udhëtim ?
Mëngjeseve të shihja yllin e agimit,
Zbardhjen e majave të larta,
Të ecja në dëborë trëndafilash,
E mes qershizash japoneze,
Amazonën ta kaloja mespërmes
E natën të flija paq në një kasolle,
E në të gdhire që andej diellin
Të shihja fuqiplotë në hapësirë.
Të shkoja në malin Athos,
Prej andej të kundroja blunë e pafund
Prerë nga vela varkash virgjëresha,
Me to të veshja të bardhët krahët
E udhën ta vazhdoja në fluturim.

E ti të më rrëmbeje në të tuat krahë,
Për të vallëzuar këmbëzbathur nenë ullinj,
Për të përshkruar shkretëtira e oaze
E pastaj udhën për ta vazhduar,
Drejt kaskadash akujsh të ngrirë.

E unë, mes lotësh uji të ëmbël përzier me kripë,
I bëra gjithë këto udhëtime
Teksa për to ti më flisje,

Me krahët e mia fluturuese
Pa menduar për gjë tjetër,
Veç për ngjyrat e ylberit
Dhe për një të Madh Pikturist.

Dhe endërrova ITAKËN

Shqipëruar nga Simbad Detari

DHE ENDERROVA ITAKEN ...