MIMOZA HAMETAJ - POEZI

Këto ditë, vlonjatja jonë e hijshme, piktore dhe poete, Mimoza Hametaj, më dërgoi përmbledhjen e saj të parë poetike të titulluar “Unë dhe Hëna”. Ajo i kushtohet atit të saj të dashur i cili u shojt para disa kohësh, duke lenë një boshllëk të madh, në shpirtin fisnik të kësaj gruaje e cila rrezaton vazhdimisht mirësi, bukuri, dritë dhe një pasion artistik eternel … Faleminderit Moza !

Simbad

DIKUR...

Ndoshta dhe ti ke ikur larg...
Në një bregdet, a në shpat mali.
Të çlodhësh trupin sadopak,
E sytë e mi s’ti kërkon malli

Dikur më puthje ti pareshtur...
Ditët na dukeshin si orë.
Tani gjithçka mes nesh ka heshtur,
Të etshëm dikur si dashnorë...

NË SYTË E TU, SYTË E MI

Nga erdhe ti e si më gjete?!
Në syt' e tu pashë sytë e mi.
Buzët kërkuan puthje me etje,
Zemrën ma more dhe ike ti!...

Ku mbete ti?! Do shfaqesh prapë?!
Çastet e ëmbla a i kujton?
Krahët që prekje, trupin e vakët,
Kaq shpejt, kaq lehtë si t'i harrosh?!


( Marre nga libri i Mimoza Hametaj 'Unë dhe Hëna' )