Foto - vizatim letrar

PARISI NE SHI

Duke parë këtë foto, më vijnë ndër mend, tri ditët që kalova në Paris muajin që shkoi. Them se Parisi është i bukur, nenë atë diellin lëbyrës e plot ëmbëlsi që rrallë herë e sheh diku tjetër, për vetë natyrën dhe madhështinë e qytetit por, Parisi është po ashtu i bukur edhe kur qielli është gri e bie shi. Kur them i "bukur", kam parasysh se mjaft hijshëm qëndron tek ai edhe trishtimi e melankolia. Pikërisht, një ndjenjë të tillë përfton fare mirë, në Parisin me shi.
 
Kështu më ndodhi dhe mua ndërsa endesha rrugëve të tij, në një ditë të tillë të zymtë. E, ndërkohë që gjithçka përreth ishte e lagur, e qulltë dhe e veshur si me një "impermeable" transparente, mendova për Parisin e Poeteve. Parisin e Bodlerit, Verlenit, Rambosë e Malarmesë duke shikuar lart, atje nga papafingot e lagura ku ata shkruanin vargjet e tyre mahniste e qoftë në ato skutat - bare që janë ende aty e ku ata, pinin hashash e absinth.
 
E, pastaj, ndërsa përreth mbrëmja po binte veshur me një ngjyre antraciti plot shkëlqim, kuptova se këmbët më kishin çuar përballë Notre-Dame, pikërisht në momentin që kambanat e saj nisën të lëshojnë ato tingujt e tyre të metaltë që ngjanin me një simfoni bet’heveniane. Në ato çaste sublime, të një skene qiellore (ndërkohë që në trishtimin tim, derdhte lëngun e tij të jeshilet spleen-i i Bodlerit), dëshiroja me çdo kusht të kthehesha prapa në historinë e Parisit të dikurshëm e të sotëm. 

Të mendoja për gjera që më sillnin ngazellim. Per miqtë e mi, kujtimet, kënaqësitë dhe epshet që sa here ky qytet i bekuar, më pat sjellë në takime të mrekullueshme. Ishte ky, Parisi i një kujtimi, ulur në një stol te parku Montsouris (aty ku Preveri bënte dashuri !), në një natë përrallore dashurie e cila i ngjante për nga nostalgjia, pikërisht atij Parisi që qante nene rrembat e shiut. Atij shiu të imte e të papushimtë që binte nga qielli mbi fytyrën time e me hynte në lëkure, në gjakun e venat e mia e që më shtynte të besoj se Parisi është po ashtu fare i vogël, i errët, zhytur në natë, rrethuar nga nje murr i trishtuar gri, plot re të zymta. Po, Parisi është i tillë, nga që pranë meje s'je më ti ...

Nga Simbad Detari