Poezi nga Petraq Pali

Pamje e fshatit të vjeter Qeparo, 
300 m. mbi nivelin e detit, përballë ujrave blu të Jonit. 
Në një klimë fantastike e me njerez  të mrekullueshem. 
Pikërisht këtij vendi të rrallë, i këndon me elegji, poeti qeparotës, Petraq Pali...
Një vendi të bekuar nga Perëndia !

 
KUR TE VDES

Dhe po vdiqa më kujtoni se për ju këndova unë,
Gjithë shpirtin tim e zbraza nëpër vargje porsi lumë.
Dhashë gjitha bukuritë dhe nga gjoksi zemrën shkula,
Përmbi gur e përmbi brinjë si një epitaf e ngula !

Mos më qani por këndoni për të qenë gjallë kujtimi
Mblidhuni të gjithë bashkë në lëndinë tek gjelbërimi.
Anës bregut ku rreh vala shkrumbëzuar përmbi shkëmb,
Në pasqyrë të anës detit kam një dhimbje për një vend !

Rrëzë malit ku del kroi me ata ujë të kulluar
E lexoni këngën time dalëngadalë e shtruar-shtruar,
Kthehuni me vizitoni ku është kryqi epitafi,
Sillni lule Qeparoi se atje dergjet Petraqi !

Do 'ringjallem' në amshim ... në parajsë i lumturuar
E do mburrem ndër të vdekur me plot lule në duar.
Mbushur tufa karafilash, trëndafilash pa mbarim,
Një dhuratë për çdo të vdekur do e ndaj nga Ju kujtim !

Hajdeni mos rrini menduar sa jam gjallë më dashuroni,
Se në vargje e dhashë shpirtin e me zemër më besoni !
Me ju lidha miqësitë që s’kanë vdekje kurrë më
Eh sa shume rritet malli kur ka ndarje për gjithnjë !