Sharl Bodler - Poezi

CORRESPONDANCES 
 
( Përqasje ) 

Natyra është një tempull ku shtylla të gjalla
 Pëshpërisin shpesh fjalë që s’merren vesh; 
Njeriu kalon mes saj e përshkon pyje simbolesh 
Që të vështrojnë sikur të njohin prej vjetësh 

Si jehona të gjata që vijnë përzishëm nga larg, 
Nga një e errët dhe e pakufishme gjithësi, 
E pafund si nata e si drita qiellore vetë 
Ajo përcjell ngado ngjyra, parfume e melodi. 

Erëra të mira si aromat e trupit të foshnjës 
Të embëla si tingujt e oboes, të gjelbra si livadhe
 - e të tjera aroma të forta, të vyera e ngadhënjimtare, 
që kanë fuqi të pushtojnë qiej e gjithësi pafund, 

Aroma parafine, myshku, rezine e temjani, 
që shpirtit e ndjenjave u kendojnë ode e lavde ... 

( Spleen et Idéal - IV )

(* Kjo sonetë, e cilësuar si një nga më të përkryerat e Charles Baudelaire është, ndofta, ndër më të komentuarat mes poezive të tij të njohura. Autorët simbolistë kanë nxjerrë prej saj esencën e bazat estetike të shkollës së tyre. Prej saj u frymëzua edhe Arthur Rembaud, i cili shkroi më pas, “Sonnet des Voyelles“ ( Sonetë e Zanoreve ) e, po ashtu prej filosofisë së saj, poezia moderne shfaqi e manifestoi tiparet e kuptimin e saj të thellë. Eshtë interesant të vemë në dukje një fakt tjetër të çuditshëm. Ngjajshmërinë mes kësaj poezie e, një tjetre që mban po të njejtin titull e që është shkruar nga okultisti Eliphas Lévi ku, ndër të tjera ka tri vargje ku thuhet:“Cdo ide pjell një figurë – Dhe çdo formë është një imazh – E padukshmja është brenda së dukëshmes“)

   SHKATERRIMI   Përherë pranë meje vallen hedh Demoni qe endet
përreth e me përkëdhel  si ajri qe lehtas drithëron.
E unë marr fryme e ndjej  mushkëritë te me djegin
mbushur me një dëshire pa fund e ndjenje faji bashke... Shpesh ndodh qe ai, duke njohur te madhen time
dashuri qe kam për Artin, merr formën e një gruaje
epshndjellëse e, nene pretekstin e trishtimit tim
me shtin qe buzët te me bëhen filtra te mallkuara. Kështu ai me largon gjithmonë me shume nga Zoti,
e, mes grahmash, te thyer nga lodhja, me shpie
mes fushash mërzitje, pa fund e plot shkreti... Ai hedh ne sytë e mi vibrues e plot konfuzion
rrobe te ndotura, te pista si plage te hapura e,
bashke me to, Aparatin e Përgjakur te Shkatërrimit… 
    

PENDESE PAS VDEKJES

( Remords Posthume )
 
 
Ndërkohë që ti do të flesh, o e bukura ime e zymtë
Përjetësisht, gjumin tend në një varr mermeri të zi,
Në një varr që s’do ketë salltanete, buste e relieve
Në një varr të vockël, një gropë e qilar plot lagështi ...
Pllaka e tij e rende do shtypë sisat e tua të ndrojtura
E kofshët e tua të buta e të ngathëta renë në limonti,
Dhe zemren tende pa rrahje, pa jetë e dashuri ...
E do pengojë që kembët e tua të gjata e të shpejta
Të rendin pa lodhje drejt epshesh e lojnash aventure.
Në netet e mia të gjata pa gjumë dhe syrgjynosur
Sekretin tend varri yt në fshehtesi do m’a tregojë
( Sepse vetem varri i kupton tamam poetet )
Pyetjes që ai të pat bërë: 
- E ç’kuptim ka, moj kurtizankë
Qe s’dite kush derdhi lot mbi varrin tend ?
Dhe krimbat mishin tend do hanë pak e nga pak
Si një brerje e pa fund ndergjegjje ...

Shqiperoi Simbad Detari