Overblog
Suivre ce blog
Administration Créer mon blog

RUBRIKAT

 

Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com Fichier hébergé par Archive-Host.com


Fichier hébergé par Archive-Host.com 


Fichier hébergé par Archive-Host.com 


Fichier hébergé par Archive-Host.com 


Fichier hébergé par Archive-Host.com


Fichier hébergé par Archive-Host.com

SUPLEMENTE


'AMARUS'

( klikoni mbi imazhet më poshtë )

 

Fichier hébergé par Archive-Host.com

 


Fichier hébergé par Archive-Host.com
 

 


  Fichier hébergé par Archive-Host.com   



Fichier hébergé par Archive-Host.com  



Fichier hébergé par Archive-Host.com  


Fichier hébergé par Archive-Host.com


Fichier hébergé par Archive-Host.com 

 Apartament-me-qera-Vlore.jpg
9 janvier 2008 3 09 /01 /janvier /2008 19:04

 




GriSHjE PëR uDTiM

 
Bija ime, motra ime
Oh sa bukur është,
Atje ku do të shkojmë
Të jetojmë në të dy:
Aty ku për qejfin
Tonë do udhëtojmë.
 
 Për t'u dashur si askush,
Për t'u dashur e për të vdekur
Në atë vend që ngjan me ty !
 
Aty ku diejt e lagur
Të qiejve të trazuar,
Kanë për shpirtin tim,
Magjinë misterioze
Të syve të tu tradhtarë
Që mes lotësh ndrisin.
 
Aty ku do vemi ne të dy
Ka përsosmëri e bukuri,
Luks, epsh e qetësi.
 
Dhoma jonë aty
Do jetë stolisur,
Me mobilje luksi,
Lëmuar nga vitet.
 Lulet më të rralla
Do bëhen tufa-tufa
Në aroma rezinë.
 
Tavanet plot ar
Pasqyrat të thella,
Shkëlqimi oriental,
Gjithçka aty do flasë
Në thellësi të shpirtit,
Me gjuhën e lindjes.
 
Atje ku do vemi ne të dy
Ka përsosmëri e bukuri,
Luks, epsh e qetësi.
 
Pa shiko kanalet plot ujë
Ku përgjumen ato barka
Me syrin e tyre endacak;
Ato vijnë nga anë e anës
Dëshirat e tua të kënaqin.
 
Diejt që japin shpirt
Prarojnë fushat,
Kanalet, gjithë qytetin
Plot tulipanë, lila e ar.
 
Është një botë që përgjumet,
Pështjellë me dritëz të vakët.
 
Atje ku do vemi ne të dy
Ka përsosmëri e bukuri
Luks, epsh e qetësi.
 

Shqiperoi: Simbad Detari 

 

  
Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article
9 janvier 2008 3 09 /01 /janvier /2008 18:58

SHTRATI I DASHNOREVE

Shtrati ynë do të jetë i parfumuar
E divanet përreth si varre të thellë
Stolisur plot lule të papara
Enkas për ty mbledhur ndër qiej …
 
Duke djegur të fundmin prush
Pishtarë do bëhen zemrat tona
E dritn’ e tyre të dyfishtë
Do hedhin në tonat zemra binjake
 
E në një mbrëmje rozë e blu mistike
Të njëjtën dritë ne do të flakërojmë
Përzier me vaj, rënkime e lamtumira.
 
Pastaj një Engjëll portat e qiejve do hapë
E tonat flakë të shuara do ndizen përsëri
Së bashku përsëri të dy do jemi
Besnikë të lumtur në përjetësi …

Shqipëroi : Simbad Detari

Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article
9 janvier 2008 3 09 /01 /janvier /2008 18:44

 

undefined 

 

PARFUM EKZOTIK

Kur, sy mbyllur, në një mbremje të vakët vjeshte
Thith kendshëm aromën e gjoksit tend të nxehtë,
Shoh para meje imazhe brigjesh të lumtura
Që përflaken në zjarre perëndimesh plot diell.

 

Shoh një ishull të bardhë e të vogel,
Ku rriten pemë plot fruta gjithë aromë;
Burra me trup të vogël, por të fortë e,
Femra me sy të çiltër e plot voluptet ...

 

Pastaj aroma e trupit tend fluturim më çon,

Drejt klimash mahnitese, ne një port me vela
Me detarë ardhur nga të largët udhetime.

 

E, pastaj, ne ket' endërr sublime,

Mes kengësh e thirrje detarësh,

Ndjej gjer në shpirt thellë te hyjë,

Parfumi i luleve egzotike

Që në ajër lodron gjithandej ...

 

Shqiperoi: Simbad Detari 

 

 

Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article
20 décembre 2007 4 20 /12 /décembre /2007 15:52




MACES SIME
 
  
 

Hajde, macja ime e hijshme,
Hajde në zemrën time të dashuruar.
Vuri putrat e buta mbi gjoksin tim
E lërmë të zhytem në sytë e tu të bukur
Plot ngjyrë metali e gurë zefiri ...

E teksa duart e mia dehen në përkëdheli
Mbi kokën dhe shpinën tende elastike,
E dora ime dridhet nga volupteti
Mbi pellushin tënd te bute e elektrik

Unë ndjej ne to trupin e së dashurës sime.

Shikimin e saj që është si yti, o kafshe e bekuar,
I thelle e i ftohtë, çpues e i mprehtë si kamë !

Ndjej përreth meje nga këmbët gjer tek koka,
Të lehtë e kërcënues, një parfumi trullosës
Qe endet si opium përreth trupit të saj brun ...
 

  
Les Fleurs du mal ( XXXIII )


Shqipëroi Simbad Detari

Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article
18 décembre 2007 2 18 /12 /décembre /2007 22:12

Fichier hébergé par Archive-Host.com 

VDEKJE E EMBËL
 
Aty në një copë truall plot humus e kërmij
Do desha ta gërmoj gropën time thellë vetë,
Me nge të shtroja radhë kockat e drobitura,
Të flija në harrim si peshkaqen nëpër dallgë
 
I urrej testamentet e varret plot shkëlqim ;
E në vend të lotëve e vajeve në të gjallë,
Do doja të ftoja më mirë korbat e zinj sterrë
Të pinin gjakn’ e kërmës sime për të vjellë.
 
O krimba të dashur miq të mi pa sy e veshë,
Drejt jush po vjen një vdekës i lirë e hokatar;
Rrofshin filozofët, bij bushtrash dhe kurvarë,
 
Turruni në kufomën time pa brengë e hiç mëshirë
E thomëni a ka mbetur vallë ende ndonjë torturë
Për trupn’ tim pa shpirt, vdekur mes të vdekursh’

 
 
Nga 'Spleen et idéal', LXXII

Shqipëruar nga Simbad Detari

Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article
23 novembre 2007 5 23 /11 /novembre /2007 23:03


MACJA 

 Hajde, macja ime e hijshme,
Ulu mbi zemrën time të dashuruar
Vuri putrat e buta mbi gjoksin tim
E lërmë të zhytem në sytë e tu të bukur
Plot ngjyra metal e gurë zefiri...
E teksa duart e mia dehen në përkëdheli
Mbi kokën dhe shpinën tende elastike
E dora ime dridhet nga volupteti
Mbi pelushin tënd të butë e elektrik
Tek ty ndjej trupin e së dashurës sime
Shikimin e saj si yti o kafshë e bekuar,
I thellë e i ftohtë çpues e i mprehtë si kamë
Ndjej përreth meje nga këmbët gjer tek koka
Të lehte e kërcënues një parfumi trullosës
Që si opium pështjell trupin e saj brun

( Spleen et Idéal – XXXV )

Shqiperoi Vasil Qesari

( Në kohën kur jetonte Bodleri, mbajtja e maceve ishte bërë diçka e modës. Edhe në rrethin shoqëror të poetit, shumë artistë si Delakrua, Mane, Gotje, Banvil, Shamfleri e të tjerë, ndër të tjera, adhuronin në mënyrë të veçantë edhe macet. Autori i ‘Lulet e së Keqes’ ushqente ndaj tyre një pasion të vërtetë. Ai gjente tek ‘felinët’ ( siç quhen ndryshe, macet e racave të ndryshme ) vlerat poetike të femrës si edhe cilësitë misterioze të poetit. Sharl Bodler u ka kushtuar maceve tri poezi ).

Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article
23 novembre 2007 5 23 /11 /novembre /2007 22:16

 

 LE LETHE *
 
 
Eja, zemra ime, shpirt i shurdhët e mizor,
Tigër i adhuruar, monstra ime e plogët;
Eja ! Ka kohë që ëndërroj të zhys gishtat
E mi të dridhshëm thellë mes flokëve të tu;

Ti fus poshtë fustanit mes tëndit parfum
E të kredh në të kokën time plot dhimbje.
Të thith aty si prej një luleje të vyshkur
Erën e rendë të dashurisë sime funebre.

Të fle dua ! Më mirë të fle se të rroj !
E rënë ne gjumin e ëmbël si vdekja
Trupin tënd të lëmuar, të bardhë kristal.
Ta mbuloj me puthjet pa pendesë,

E teksa do kapërdij lotët ngushëlluese
Honi i shtratit tënd s’do më frikësojë;
E as harresa që rrjedh nga e jotja gojë
Bashkë me të tuat puthje si léthé – ja.

Dhe fatit tim tashmë e ëmbla ime
Do ti bindem se ai i shkruar është;
Me zjarr e afsh do pres mundimin
Si martir i bindur, i dënuar pa faj,

E nga fundi i këndshëm i gojës tënde,
Nga prushi yt që s'ndez veç torturë,
Do thith këndshëm lulen helmuese
Që zemra s'arriti ta shijojë kurrë …

 
( Spleen et idéal – XXXIII )
 
( Shqipëroi Vasil QESARI )
 
 
* Léthé – Kështu quhet në mitologjinë greke Lumi i Harresës ( nga greqishtja Lethe - harrim ); Ai ishte një prej të pesë lumenjve që derdhej në Ferr e që ndante Tartarinë nga fushat e Elizesë. Shpirtrat e të vdekurve, duke pirë ujë në ketë lumë, harronin krejtësisht çdo kujtim nga e kaluara e tyre. Ishte në ujërat e tij që sipas Platon -it, shpirtrat e njerëzve zhyteshin, për të fshirë nga kujtesa ato që kishin parë në botën e sipërme. Vetëm atëherë, te pastruar nga çdo lloj kujtimi i së kaluarës, ata shpirtra mund të rilindnin edhe një herë ..
 

 

Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article
16 novembre 2007 5 16 /11 /novembre /2007 21:17

 'Dita zgjon Naten' - pikture nga Gaétano Préviati

ALBATROS


Në lundrime të gjata mes honesh plot llahtarë,
Detaret shpesh herë thjesht për t’u zbavitur
Kapin albatrosë, madhështorë zogj të detit
Shokë ti kenë në udhëtimet e tyre të pafund ...

Dhe i lenë aty të lidhur keqas mbi kuvertë,
Këta mbretër kaltërsish ligsht katandisur,
Lolo krahë varur vajtueshëm hequr zvarrë,
Çalashë ngofje dalë mbi dërrasa lemerisur.

Sa tuaf e qesharak ky shpend i lartësive !
Sa komik e shëmtaq ai i bukuri i qiejve !
Ca e godasin sqepit me çibuk e plasin gaz,
Të tjerë si të çalë tallen me të ngratin fluturak !

Kështu dhe Poeti ngjan me këtë princ të reve
Që endet mes stuhish e qesh me shkreptima;
Mbërthyer në të huajën tokë mes talljesh mizore,
Me krahë madhështorë që dot s’marrin fluturim ...

( Spleen et Idéal – I )

Shqipëroi: Vasil Qesari


( Kjo poezi është shkruar në vitin 1859, ajo bën pjesë në kapitullin e dytë të ‘Spleen et idéal’, të përmbledhjes poetike ‘Lulet e së keqes’. Me anë të saj, Bodler, trajton temën e  tij të preferuar - vetminë e njeriut gjeni - dhe këtë e jep nëpërmjet motivit të zogut të oqeanit  (Albatros) që personifikon poetin i cili e ndjen veten të huaj, mes një shoqërie e cila nuk e kupton. Poezia përcjell, kështu, simbolikën e diferencës mes turmës dhe artistit të madh. Poeti është mbret në universin e tij. Ashtu si Albatrosi, ai është princ i qiejve e s’u trembet  stuhive; ai krenarisht u qeshet rrufeve, atyre që e godasin tinëzisht me shigjeta. Poeti, është një krijesë e destinuar pikërisht për të tilla fluturime e, në tokë e ndjen veten keqas, rob të përvuajtur të njerëzve dhe të një shoqërie e cila mizorisht e tall, nuk e vlerëson e s’arrin ta kuptojë kurrë - Shënimi im )

Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article
15 novembre 2007 4 15 /11 /novembre /2007 23:14

Fichier hébergé par Archive-Host.com

'Tri moshat e Jetës dhe Vdekjes' - pikturë nga  Hans Baldung 


ARMIKJA 

 Rinia ime s'qe veç një stuhi zezëmadhe
Aty-këtu çarë nga pak diell shkëlqimtar;
Me shi e vetëtima që paq e keq shkretuan
Atë që ish kopështi im endërimtar ...

Dhe ja tani që jam në vjeshtën e moshës
Më duhet të marr prapë bel e sqepar,
Të vë pak rregull në kopshtin e endrrave
Ku shiu vrima e gropa ka hapur si varr ...
 
Do rinis nga puna e s'di në se prapë
Do çelin lulet e reja që kam mbjellë,
Në se do gjejnë plehun mistik që t'i ngrejë
T'u jape fuqi, jetë e përpjetë t’i sjellë ...

- Por, medet ! Medet ! Mosha ime ka ikur
E jetën m’a ka gryer keq e mos më keq
Ajo e liga, tinzarja,  Armikja ime e zezë
Që përditë zemrën m’a bren e frymën m'a heq ...
 

( Spleen et Idéal - X )

Shqipëroi: Vasil QESARI  © 



( Kjo sonetë e botuar për herë të parë më 1855 është një nga më sinjifikativet e krijimtarisë bodleriane, përsa i përket përjetimit të spleen-it dhe ankthit që poeti përjeton, kur bindet për shkatërrimin e shendetit të tij. Duke përdorur artin e tij poetik, ai vë në dukje pikërisht këtë dhimbje dhe shkatërrim ekzistencial. Por, nga ana tjetër poezia në fjalë, duket edhe si një lloj ‘recete” rekomandimi për harxhimin dhe përdorimin e kohës, gjë e cila e çon atë drejt idesë se arti, vetëm arti, mund t’i kundërvihet kësaj gjendje të pashpresë. Vetëm ai mund të bëjë rezistencën e inteligjencës ndaj forcës gryerëse të natyrës. Dhe këtë, poeti e bën duke shkruar fjalën e tij; është vetëm prej saj që ai mund të mbijetojë ... )
Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article
15 novembre 2007 4 15 /11 /novembre /2007 10:56

Fichier hébergé par Archive-Host.com 


NJE KALIMTARE

Rruga rreth e rrotull ziente e zhurmonte.
Në të zeza veshur në dhimbje madhështore,
një grua shkoi duke tundur plot salltanet,
kindat e dantellat e fustanit të saj të gjatë.

Në mejhane po pija, përhumbur, tapë, ekstravagant
kur para meje ajo shkoi, këmbë statujë dhe fisnike
si shqiponjë. Thellë në sytë e saj, qiell gri uragan,
pashë ëmbëlsinë që magjeps dhe epshin që vret ...

Ish kjo një vetëtime verbuese e pastaj u bë ... natë!
O bukuri kalimtare që me krahë më bëre të fluturoj,
vallë, s'do të shoh më, në ketë jetë a në eternitet ?

Iku e humbi mes turmës! S'do ta shihja kurrë më!
Nuk dija ku vinte e as ajo s'dinte ku shkoja unë.
Por, oh, qeshë i bindur! Po, qeshë i sigurtë !
Ajo do qe gruaja që fort do kisha dashuruar ...

Shqipëroi: Vasil Qesari


( Shenim i perkthyesit: Kjo poezi e Bodlerit, shkëputur nga kapitulli ‘Tableaux parisiens’ (Tablo pariziene), mbështetet mbi temën e takimit, siç edhe ndodh edhe në poezi të tjera të përmbledhjes poetike ‘Lulet e së Keqes’. Rastësitë e një qyteti të madh, bëjnë që poeti të ketë të papriturën e një ‘njohje’ të bukur e cila, përtej personit në fjalë, është mishërimi i vetë së Bukurës që e shtang dhe e mrekullon poetin. Kjo poezi e shkurtër, me një densitet dëshpërimi brenda përmbajtjes së saj, bën pjesë në temën romantike të gruas që rrezaton Idealen ( shpirtërore apo artistike ). Shkrimtaret surrealiste, më pas, e cilësuan Bodler-in si paraardhësin e tyre : në kuptimin e trajtimit të temave të rastësisë së takimeve që ndodhin në rruge, të kryqëzimit të fateve, të përvojave të pashembullta, të dashurisë së marrë të poetit, të vetë hapjes së rrugëve drejt shtigjesh të panjohura. Por, kjo e panjohur tek poezia ‘Një kalimtareje’, për Bodler -in nuk është veç një moment shikimi apo një çast ëndrre e kalimtarja per te është njëherësh, sa magjike e reale, po aq edhe një ’vetëtimë’ e  cila gris Natën …)


 

Published by Simbad - dans Lulet e se Keqes
commenter cet article